When two Souls are coming together,
The Light wil shine inside Them!
maandag 25 oktober 2010
zondag 24 oktober 2010
Een gesprek met mijn denken!
- Hoi gedachten mijn!
Ik wil vandaag eens even een goed gesprek met je hebben.
* Oh ja? En waarom is dat?
- Nou, kijk, jij houdt mij bezig met dingen waar ik niet mee bezig wil zijn.
* Oh, ok, en welk aandeel heb jij hier zelf in?
- Nou, door naar jou te luisteren en dat aan te nemen en daar naar te gaan handelen uit eindelijk.
* Zo! En dat wil zeggen dat je dan niet volledig de schuld bij mij legt?
-Toch wel denk ik, maar misschien ook niet. Maar daarom ook dit gesprek die ik met jou aan wens te gaan, om er voor mezelf ook achter te komen wat het is waarom ik naar jou blijf luisteren.
* Ok. Nou, ik zou zeggen, barst los.
- Tja, en daar sta ik dan he met mijn mond vol tanden.
* Haha...dus je zegt nu dat je eigenlijk totaal niet weet waar je het met mij over wilt hebben? Dus ben je er dan wel zeker van dat ik jou aan het leiden bent? Want daar komt het toch op neer, niet?
- Jawel. Ik wil gewoon van jou weten waarom jij mij steeds van mijn gevoel weg houdt. Waarom praat jij mij voorbij mijn gevoel. Door jou aanwezigheid ben ik niet dat wat ik van binnen ervaar. Jij legt de muur om mij heen die ik niet wens te hebben. Kan niet volledig volluit leven met jou in mijn buurt.
* Ah, dus je geeft mij wel volledig de schuld.
-J a, dat doe ik nu ja, problemen mee?
* Best wel ja, want ik houd er niet van om de schuld op mij te krijgen.
- En waarom dat niet?
* Omdat het mes altijd aan twee kanten snijdt.
-J a zeg, daar heb ik wat aan aan zo’n antwoord. Wat zeg je daar nu mee?
* Daar zeg ik mee dat jij net zo schuldig bent als ik ben. Sorry hoor, maar ik hoor toch echt bij jou, ben echt wel een onderdeeltje van jou zijn, en zolang jij mij blijft volgen en mij laat leiden, ben jij net zo mede schuldig als ik ben.
- Hmmm...zit natuurlijk veel in, en kan je daarin geen ongelijk geven, maar toch ervaar ik vaak dat jij de overhand hebt.
En die onverhand, oftewel macht, wil ik niet ervaren, dus vraag mij nu af hoe wij daarin een balans kunnen vinden?
* Balans wil je dus. Weet niet of ik die jou kan bieden, en weet niet of ik dat wel wil.
- Wie zegt trouwens dat jij wat te willen hebt? Het gaat nu wel even over mijn wil, dus luister jij maar eens even naar mij. We kunnen voor de verandering eens de rollen om gaan draaien. Wat zeg je me daar van?
* Hahahaha...laat me niet lachen. De rollen omdraaien? Je weet net zo goed als ik dat ik veel sterker ben. Niet?
- Nou, dat zullen we dan wel eens zien. Dan maar eens even een vraagje jou kant op. Waarom wil jij zo graag dat ik van mijn gevoel af sta? Wat is het dat jij mij tegen houdt vanuit mijn gevoel te gaan leven? Heb je daar daadwerkelijk een zo’n hekel aan? Of angst voor?
* Vraag je dit nu werkelijk aan mij? Aan jou denken die niet eens kan voelen? Wat ironisch!
- Wie zou nu de overhand nemen? Jij of ik?
* Naar jou zeggen was het jou beurt, maar kom dan niet met zulke domme vragen aan zetten waar ik totaal geen antwoord op heb. Hoe kan jij nu het denken iets vragen over het gevoel terwijl het denken totaal geen gevoel kan ervaren?
-Verdorrie! Je hebt me zitten. Maar je geeft hier ergens wel de antwoord op mijn vraag, niet?
* Natuurlijk doe ik dat. Ik weet alles al. Daarom ben ik ook een deel van jou. Ik ben jou Weten, alleen weet jij dat niet.
- En in welke zin ben jij mijn weten? Waarom is dat niet andersom?
* Omdat jij zelf de drijf veer bent achter mij, jij drijft mij te denken wat jij ervaart.
- Ah...ok...kan je hier wat duidelijker in zijn? Ben jij nu niet de schuld compleet bij mij aan het leggen nu? Ben je de rollen niet aan het omdraaien weer? Had ik niet gezegd dat we het nu eens anders zouden doen?
* Waarom doe je het dan niet anders?
- Kijk, daar doe je het weer. Je bent een web aan het spinnen om mij gevangen te houden. Ik kom er niet meer uit waar we het nu eigenlijk over hebben, en daar gaat mijn gevoel weer. Gevangen door jou.
* Pardon? Vind dit wel een wip wap effect aan het worden zo. Schuld hier en schuld weer daar. Wat wil je nu eigenlijk duidelijk maken aan mij? Waar wil je nu daadwerkelijk over praten?
- Eigenlijk wil ik het over hebben dat jij je mond eens mag houden, stil zijn bijvoorbeeld, voor heel lang als het kan.
* Maar je kan niet zonder mij.
- Dat kan ik wel.
* Oh ja? En hoe denk je dat te gaan doen?
- Geen idee nog, maar ik wil je in ieder geval in een rust hoekje gaan leggen.
* En hoe ziet zoiets er uit?
- Dat kan er uit zien als een plekje waar je even een tijdje mag gaan liggen en tot bezinning komen. Zonder dat jij mij steeds voor de voeten loopt en mijn gevoel in de weg gaat staan. Snap je? Of moet ik het gaan uit tekenen voor je?
* Zo gaat het niet werken schat, je kan mij namelijk niks opdringen, zo werkt dat gewoon niet. Weet je hoe dat misschien zou kunnen?
- Vertel mij dat maar eens als jij het zo goed denkt te weten.
* Het is enkel met jou gevoel dat jij mij tot rust kan brengen.
- Aha...jij die het gevoel niet kan ervaren zegt mij dat ik met mijn gevoel jou tot rust kan brengen? Over ironisch gesproken!
Hoe kan het dat jij dat weet?
* Kijk lieve schat, hoe graag jij mij ook weg wenst, of in een rust hoekje wenst te hebben, ik ben en blijf een deel van jou. Jij hebt mij volledig onder controlle en ik niet jou.
- En hoe heb ik jou dan onder controlle?
* Jij bent degene die mij leidt door jou ervaringen, pijnen, verdriet en angsten. Jij bent diegene die mij schept. En dan kan je mij wel steeds de schuld gaan geven, en weg gaan wensen, maar daarin zit de oplossing niet. Zolang jij maar naar mij staat te wijzen en al je energie gebruikt om mij tegen te houden in jou aanwezigheid, maak je mij sterker. Jij bent de schepper van mij.
- Dus ik ben jou schepper he?
*Ja, dat ben je en dat is moeilijk te aanvaarden, kan dat goed begrijpen.
- Ok, jij kan dat begrijpen, omdat jij de denker bent, maar hoe zit dat dan met mijn voelen?
* Mag ik trouwens eerst mijn verhaal af maken?
- Natuurlijk, zolang je mijn vraag dan maar niet vergeet. Ik wens altijd antwoorden op mijn vragen te hebben. En daar heb ik jou dus voor.
* Hahaha...zie je wel dat je niet zonder mij kunt?
- Ja ja, ga nu maar verder met je verhaal en hier hebben we het later nog wel over.
* Ok, jij bent dus mijn schepper. Jij bent diegene die mij sterk maakt als een betonnen muur, die mij leidt. Het is enkel jouw gevoel die mij zachter kan maken. En eigenlijk ben ik heel zacht, maar jij ervaart mij als hard. Ik ben als een zijden draadje die jij ervaart als een web. Een web geweven door jezelf en waar jij het idee van hebt die niet kapot te kunnen krijgen. Je ziet dan de spin voor je en de dieren die de spin vangt. Niet meer los te krijgen van het web, vast gekleefd, wachtend tot de spin komt die hem inwikkeld en voorgoed van hun vrijheid berooft. heb ik dit mis?
- Absoluut niet. Je beschrijft het goed, het is enkel dat ik daar van walg.
* Natuurlijk walg je daarvan. Je walgt van je eigen schepping. Je kunt het alleen zelf nog niet ontwarren, that’s all!
- Ja ja, ga verder alstublieft.
* Als ik zeg dat ik maar een zijden draadje ben, betekend dat dat ik breekbaar ben, fragiel, doorbreekbaar. Ik ben in wezen een heel mooi element in jou aanwezigheid als je mij laat samen werken met jou gevoel.
- Klinkt mooi, maar zie alsnog een web voor mijn ogen.
* Ja dat is logisch. Die web heb jij zo sterk gemaakt voor jezelf dat je er nu zelf in geloofd dat je daar niet meer uit komt. maar het is maar een ilusie weet je?
- Ja, een ilusie. Ook zo’n woord waar ik heerlijk mee kan stoeien. Want wat is nu werkelijk een ilusie? Ik zie het enkel nog maar als woord, en niet in beeld. Kan daar nog geen beeld van krijgen en laat staan een gevoel.
* Niet alles tegelijk, je loopt weer eens van stapel. Zo ongeduldig als je bent om alles te willen weten. En daarin zit jou web.
- Ik luister.
* Als je nu eens dat zijden draadje voor je visualiseerd. Een zijden draadje die zo breekbaar is, die je met èèn enkele aanraking zo kunt breken. Hoe zou je mij dan zien?
- Zacht denk ik.
* Denk je dat of voel je dat?
- Haha...grapjas. Dat voel ik ja.
* Waarom haal jij dan het denken aan in plaats van het voelen?
- Tja...hier zit juist de knoop van mij waar ik dus niet uit kom. Mag ik hier straks even op terug komen? Ik ga eerst even een bakkie koffie inschenken en mezelf rust geven. Hmmm...ga dus zelf even in het rust hoekje liggen hahaha.
Ik wil vandaag eens even een goed gesprek met je hebben.
* Oh ja? En waarom is dat?
- Nou, kijk, jij houdt mij bezig met dingen waar ik niet mee bezig wil zijn.
* Oh, ok, en welk aandeel heb jij hier zelf in?
- Nou, door naar jou te luisteren en dat aan te nemen en daar naar te gaan handelen uit eindelijk.
* Zo! En dat wil zeggen dat je dan niet volledig de schuld bij mij legt?
-Toch wel denk ik, maar misschien ook niet. Maar daarom ook dit gesprek die ik met jou aan wens te gaan, om er voor mezelf ook achter te komen wat het is waarom ik naar jou blijf luisteren.
* Ok. Nou, ik zou zeggen, barst los.
- Tja, en daar sta ik dan he met mijn mond vol tanden.
* Haha...dus je zegt nu dat je eigenlijk totaal niet weet waar je het met mij over wilt hebben? Dus ben je er dan wel zeker van dat ik jou aan het leiden bent? Want daar komt het toch op neer, niet?
- Jawel. Ik wil gewoon van jou weten waarom jij mij steeds van mijn gevoel weg houdt. Waarom praat jij mij voorbij mijn gevoel. Door jou aanwezigheid ben ik niet dat wat ik van binnen ervaar. Jij legt de muur om mij heen die ik niet wens te hebben. Kan niet volledig volluit leven met jou in mijn buurt.
* Ah, dus je geeft mij wel volledig de schuld.
-J a, dat doe ik nu ja, problemen mee?
* Best wel ja, want ik houd er niet van om de schuld op mij te krijgen.
- En waarom dat niet?
* Omdat het mes altijd aan twee kanten snijdt.
-J a zeg, daar heb ik wat aan aan zo’n antwoord. Wat zeg je daar nu mee?
* Daar zeg ik mee dat jij net zo schuldig bent als ik ben. Sorry hoor, maar ik hoor toch echt bij jou, ben echt wel een onderdeeltje van jou zijn, en zolang jij mij blijft volgen en mij laat leiden, ben jij net zo mede schuldig als ik ben.
- Hmmm...zit natuurlijk veel in, en kan je daarin geen ongelijk geven, maar toch ervaar ik vaak dat jij de overhand hebt.
En die onverhand, oftewel macht, wil ik niet ervaren, dus vraag mij nu af hoe wij daarin een balans kunnen vinden?
* Balans wil je dus. Weet niet of ik die jou kan bieden, en weet niet of ik dat wel wil.
- Wie zegt trouwens dat jij wat te willen hebt? Het gaat nu wel even over mijn wil, dus luister jij maar eens even naar mij. We kunnen voor de verandering eens de rollen om gaan draaien. Wat zeg je me daar van?
* Hahahaha...laat me niet lachen. De rollen omdraaien? Je weet net zo goed als ik dat ik veel sterker ben. Niet?
- Nou, dat zullen we dan wel eens zien. Dan maar eens even een vraagje jou kant op. Waarom wil jij zo graag dat ik van mijn gevoel af sta? Wat is het dat jij mij tegen houdt vanuit mijn gevoel te gaan leven? Heb je daar daadwerkelijk een zo’n hekel aan? Of angst voor?
* Vraag je dit nu werkelijk aan mij? Aan jou denken die niet eens kan voelen? Wat ironisch!
- Wie zou nu de overhand nemen? Jij of ik?
* Naar jou zeggen was het jou beurt, maar kom dan niet met zulke domme vragen aan zetten waar ik totaal geen antwoord op heb. Hoe kan jij nu het denken iets vragen over het gevoel terwijl het denken totaal geen gevoel kan ervaren?
-Verdorrie! Je hebt me zitten. Maar je geeft hier ergens wel de antwoord op mijn vraag, niet?
* Natuurlijk doe ik dat. Ik weet alles al. Daarom ben ik ook een deel van jou. Ik ben jou Weten, alleen weet jij dat niet.
- En in welke zin ben jij mijn weten? Waarom is dat niet andersom?
* Omdat jij zelf de drijf veer bent achter mij, jij drijft mij te denken wat jij ervaart.
- Ah...ok...kan je hier wat duidelijker in zijn? Ben jij nu niet de schuld compleet bij mij aan het leggen nu? Ben je de rollen niet aan het omdraaien weer? Had ik niet gezegd dat we het nu eens anders zouden doen?
* Waarom doe je het dan niet anders?
- Kijk, daar doe je het weer. Je bent een web aan het spinnen om mij gevangen te houden. Ik kom er niet meer uit waar we het nu eigenlijk over hebben, en daar gaat mijn gevoel weer. Gevangen door jou.
* Pardon? Vind dit wel een wip wap effect aan het worden zo. Schuld hier en schuld weer daar. Wat wil je nu eigenlijk duidelijk maken aan mij? Waar wil je nu daadwerkelijk over praten?
- Eigenlijk wil ik het over hebben dat jij je mond eens mag houden, stil zijn bijvoorbeeld, voor heel lang als het kan.
* Maar je kan niet zonder mij.
- Dat kan ik wel.
* Oh ja? En hoe denk je dat te gaan doen?
- Geen idee nog, maar ik wil je in ieder geval in een rust hoekje gaan leggen.
* En hoe ziet zoiets er uit?
- Dat kan er uit zien als een plekje waar je even een tijdje mag gaan liggen en tot bezinning komen. Zonder dat jij mij steeds voor de voeten loopt en mijn gevoel in de weg gaat staan. Snap je? Of moet ik het gaan uit tekenen voor je?
* Zo gaat het niet werken schat, je kan mij namelijk niks opdringen, zo werkt dat gewoon niet. Weet je hoe dat misschien zou kunnen?
- Vertel mij dat maar eens als jij het zo goed denkt te weten.
* Het is enkel met jou gevoel dat jij mij tot rust kan brengen.
- Aha...jij die het gevoel niet kan ervaren zegt mij dat ik met mijn gevoel jou tot rust kan brengen? Over ironisch gesproken!
Hoe kan het dat jij dat weet?
* Kijk lieve schat, hoe graag jij mij ook weg wenst, of in een rust hoekje wenst te hebben, ik ben en blijf een deel van jou. Jij hebt mij volledig onder controlle en ik niet jou.
- En hoe heb ik jou dan onder controlle?
* Jij bent degene die mij leidt door jou ervaringen, pijnen, verdriet en angsten. Jij bent diegene die mij schept. En dan kan je mij wel steeds de schuld gaan geven, en weg gaan wensen, maar daarin zit de oplossing niet. Zolang jij maar naar mij staat te wijzen en al je energie gebruikt om mij tegen te houden in jou aanwezigheid, maak je mij sterker. Jij bent de schepper van mij.
- Dus ik ben jou schepper he?
*Ja, dat ben je en dat is moeilijk te aanvaarden, kan dat goed begrijpen.
- Ok, jij kan dat begrijpen, omdat jij de denker bent, maar hoe zit dat dan met mijn voelen?
* Mag ik trouwens eerst mijn verhaal af maken?
- Natuurlijk, zolang je mijn vraag dan maar niet vergeet. Ik wens altijd antwoorden op mijn vragen te hebben. En daar heb ik jou dus voor.
* Hahaha...zie je wel dat je niet zonder mij kunt?
- Ja ja, ga nu maar verder met je verhaal en hier hebben we het later nog wel over.
* Ok, jij bent dus mijn schepper. Jij bent diegene die mij sterk maakt als een betonnen muur, die mij leidt. Het is enkel jouw gevoel die mij zachter kan maken. En eigenlijk ben ik heel zacht, maar jij ervaart mij als hard. Ik ben als een zijden draadje die jij ervaart als een web. Een web geweven door jezelf en waar jij het idee van hebt die niet kapot te kunnen krijgen. Je ziet dan de spin voor je en de dieren die de spin vangt. Niet meer los te krijgen van het web, vast gekleefd, wachtend tot de spin komt die hem inwikkeld en voorgoed van hun vrijheid berooft. heb ik dit mis?
- Absoluut niet. Je beschrijft het goed, het is enkel dat ik daar van walg.
* Natuurlijk walg je daarvan. Je walgt van je eigen schepping. Je kunt het alleen zelf nog niet ontwarren, that’s all!
- Ja ja, ga verder alstublieft.
* Als ik zeg dat ik maar een zijden draadje ben, betekend dat dat ik breekbaar ben, fragiel, doorbreekbaar. Ik ben in wezen een heel mooi element in jou aanwezigheid als je mij laat samen werken met jou gevoel.
- Klinkt mooi, maar zie alsnog een web voor mijn ogen.
* Ja dat is logisch. Die web heb jij zo sterk gemaakt voor jezelf dat je er nu zelf in geloofd dat je daar niet meer uit komt. maar het is maar een ilusie weet je?
- Ja, een ilusie. Ook zo’n woord waar ik heerlijk mee kan stoeien. Want wat is nu werkelijk een ilusie? Ik zie het enkel nog maar als woord, en niet in beeld. Kan daar nog geen beeld van krijgen en laat staan een gevoel.
* Niet alles tegelijk, je loopt weer eens van stapel. Zo ongeduldig als je bent om alles te willen weten. En daarin zit jou web.
- Ik luister.
* Als je nu eens dat zijden draadje voor je visualiseerd. Een zijden draadje die zo breekbaar is, die je met èèn enkele aanraking zo kunt breken. Hoe zou je mij dan zien?
- Zacht denk ik.
* Denk je dat of voel je dat?
- Haha...grapjas. Dat voel ik ja.
* Waarom haal jij dan het denken aan in plaats van het voelen?
- Tja...hier zit juist de knoop van mij waar ik dus niet uit kom. Mag ik hier straks even op terug komen? Ik ga eerst even een bakkie koffie inschenken en mezelf rust geven. Hmmm...ga dus zelf even in het rust hoekje liggen hahaha.
zaterdag 23 oktober 2010
An Expression!
On the surface
An expression is found
When you follow that expression
Diving down the surface
Following the stream underneath
It's there you will experience
A wonderfull living life!
Een beker ''Troost''!
Eenzaam in de Liefde
Een wreed en kil gevoel
Ogen verlangend kijkend
De Hart in een gesloten muur
Al hunkerend verlangen
Naar armen om je heen
Verbeten bijtend op de tong
Tranen in gedwang
Een woord
Een blik
Een klein beetje hoop
Sluiers door het menselijk zijn
Gelukkig is daar de Ziel
Een beker troost die Weet!
Een wreed en kil gevoel
Ogen verlangend kijkend
De Hart in een gesloten muur
Al hunkerend verlangen
Naar armen om je heen
Verbeten bijtend op de tong
Tranen in gedwang
Een woord
Een blik
Een klein beetje hoop
Sluiers door het menselijk zijn
Gelukkig is daar de Ziel
Een beker troost die Weet!
dinsdag 24 november 2009
The end of the beginning!
Ik ben een steen,
Ik ben een boom
Ik ben water
Ik ben een bloem
Ik ben de regen
Ik ben de zon
Ik ben zand
Ik ben een berg
Ik ben een dal
Ik ben een veer
Ik ben een vogel
Ik ben een parasiet
Ik ben een virus
Ik ben gezond
Ik ben heel veel
Ik ben alles
En niets is mijn zijn als het ‘’ik ben’’ laat varen tot ver achter de horizon om het de grote diepe ruimte in te laten vallen, daar waar gevoelens geen leugens meer zijn en waar het ware voelen werkelijkheid wordt en die geen benaming kent.
Ik ben een boom
Ik ben water
Ik ben een bloem
Ik ben de regen
Ik ben de zon
Ik ben zand
Ik ben een berg
Ik ben een dal
Ik ben een veer
Ik ben een vogel
Ik ben een parasiet
Ik ben een virus
Ik ben gezond
Ik ben heel veel
Ik ben alles
En niets is mijn zijn als het ‘’ik ben’’ laat varen tot ver achter de horizon om het de grote diepe ruimte in te laten vallen, daar waar gevoelens geen leugens meer zijn en waar het ware voelen werkelijkheid wordt en die geen benaming kent.
zondag 8 november 2009
Vervelen de nieuwe trend?
Zo las ik vanmorgen in èèn of ander tijdschrift, dat vervelen gezond zou zijn.
Dus gaan we nu met zijn allen heerlijk vervelen? En waar zou dat uit eindelijk op uit draaien?
Is dit niet eerder iets van, haar (schrijfster van de artikel) eigen verantwoordelijkheid bestempelen met gezond bezig zijn? Terwijl ze zich ergens enorm schuldig voelt om het feit dat ze zich haar hele leven al verveeld heeft? En het goed wil praten voor haar zelf en de buitenwereld?
Geen oordeel, als enkel haar eigen waarheid niet onder ogen willen komen, terwijl het wel degelijk gevoeld wordt van binnen.
Het is enkel wel zo, als iemand niet voor zijn of haar eigen waarheid durft uit te komen, je daar anderen ook in mee trekt. Mensen staan nu èènmaal graag open tegenwoordig om alles tot zich te nemen om zich maar ergens aan vast te kunnen houden. Volledig hun eigen kern kwijt. En een groot percentage zal na het lezen van zo’n stuk gaan leven naar dat vervelen gezond is, ze leven dan een waarheid na die niet eens een waarheid is voor diegene die het geschreven heeft.
Allemaal onbewust wel te verstaan, maar waar is de bewustheid van de mens gebleven?
Wat ik voel na het lezen van dat stuk, is dat ze zich wel degelijk ergens bewust van is, maar ze draait om de kern heen en kan het niet plaatsen.
Zelf weet ik dat als ik mij verveel, ik een enorm lastig gevoel krijg, en kan dat gevoel nou niet echt als gezond zijn ervaren. Het is gewoon zo, dat wij mensen in deze tijd teveel te doen hebben, of een ruime keus hebben, en dat er soms tijden zijn dat je het liefst alles tegelijk doet en geen keuze kan maken, wat uit eindelijk op verveling neer komt. En aan de eind van de dag heb je niks gedaan van dat alles wat je wou doen.
Ik vind het woord ‘’vervelen’’ dus niet het juiste woord. Simpel weg zo af en toe even uit de cirkel stappen van de drukke maatschappij waarin je mee getrokken wordt, en het zelf ook laat gebeuren.
Als ik om mij heen kijk, zijn mensen enkel nog maar druk, druk en druk. Iedereen trekt elkaar voort in een energie waarin het leven de mens leeft, in plaats van dat de mens het leven leeft.
Je hebt je baan, het internet waar velen aan verslaafd zijn, je sociale leven, je huishouden die perfect op orde moet zijn, afspraken, sport en spel, en ga zo maar door. De tijd vliegt, en men vraagt zich af, ‘’Waar is de tijd gebleven?’’
Verslonden door het denken die denkt constant bezig te moeten zijn met van alles en nog wat, en geen èèn bezigheid wordt nog bewust gedaan. Het denken die je al lang weer bij de volgende bezigheid zet terwijl je nog met een ander bezig bent. Dus de tijd gaat dan voorbij zonder dat men zich daar bewust van is.
Alles heeft met bewust bezig zijn te maken. Een ieder kan de tijd rekken, en de dag langer maken, door enkel volledig bewust bezig te zijn met waar je op dat moment mee bezig bent, zonder aan het volgende te denken.
De agenda, een heel belangrijk gegeven voor de mens. Alles moet gepland zijn, en waar is de spontane vrijheid gebleven? Mensen willen vrij zijn, maar zijn zich er totaal niet meer van bewust dat ze zich zelf vast zetten, en niet de maatschappij. Een ieder is bij machte zelf die keuze te maken.
Natuurlijk moet er gewerkt worden om brood op de plank te krijgen, daar kom je absoluut niet van onderuit. Maar er bewust mee bezig zijn, zal al een enorme rust creeeren in jezelf. Elke stap die je zet, bewust nemen. Elke handeling die je maakt, bewust nemen. Ben je aan het koken? Dan wees enkel bewust dat je aan het koken bent, en niet dan al bezig zijn in je hoofd met wat je straks gaat doen. Nee, in het NU leven, heel bewust. Niks hoeft gepland te worden, geef jezelf die vrijheid en ruimte.
Ik heb een hekel aan afspraken, want het geeft mij een gevoel van een verplichting hebben, het ontneemt mij de ruimte van spontaniteit, het geeft mijn denken de ruimte om al dagen voor de afspraak er aan te denken dat ik geen zin heb en mij vervelend ga voelen, etc.
Hoe vaak ik wel niets begrijpende blikken heb gehad van mensen die het echt van geen kant konden begrijpen dat ik zonder agenda leef, zonder horloge, de datum vaak niet weet, of dag, geen afspraken maak voor visites, en dat ik volledig mijn eigen weg ging, en nog ga. Al snel krijg je een stempel opgedrukt van ‘’niet sociaal’’ of ‘’buiten aards’’ of ‘’mystiek’’ of alles wat maar niet menselijk zou zijn.
Niet altijd makkelijk, maar hoe ouder ik word, hoe minder het mij gaat boeien. Ik wens niet te leven naar de maatstaven van de maatschappij, ik wens te leven waar ik mij, vanuit mijn kern, prettig bij voel.
Op dit moment woon achtig in het buitenland, waar velen nederlanders komen voor vakantie, ervaar ik de drukte die ze met zich mee nemen meer en meer. Ze nemen de maatschappij met zich mee, zonder dat ze zich daar bewust van zijn, en na een paar dagen zie je ze in zakken. Er gebeurd iets met ze waar ze zelf geen vat op kunnen krijgen. En ook niet op krijgen zolang ze in de visuele cirkel blijven zitten van het maatschappelijke bestaan.
Tegenwoordig krijg je al een burn out gratis bij een pak wasmiddel kado. En men geeft de schuld aan het drukke bestaan die ze denken te moeten hebben, terwijl ze er allemaal zelf schuld aan zijn. Ik heb het ook oh zo druk, moet dit, moet dat, en die zo, en die zus, maar weet je? Je moet helemaal niks, allemaal eigen keuzes die je zelf maakt, gewoon een kwestie van nee durfen zeggen.
Grotendeels teveel gericht op de buiten wereld, en je eigen innerlijke wereld compleet vergeten.
Dus niet het vervelen is gezond, maar het bewust bezig zijn met elke handeling waar je op dat moment mee bezig bent. Bewust bezig zijn, geeft je de ruimte om meer in jezelf te zakken, je zelf te voelen en te ervaren, meer en meer te luisteren en te handelen naar je intuitie. Er zullen dingen in je op komen waar je versteld van gaat staan. Je gaat je leven zelf leven, puur vanuit jou innerlijke wereld. Tijd zal niet meer bestaan, de datum wordt onbelangrijk, en je krijgt een totaal ander beeld op het leven zelf en kan meer genieten van alles wat er op je pad tegen komt in spontaniteit.
Je zal een ruimte gaan ervaren waarvan je niet wist dat die bestond, een ruimte die jij zelf volledig in mag vullen, zonder dat je iets moet. Alles mag!
Echt, er gaat een nieuwe wereld voor je open.
Dus gaan we nu met zijn allen heerlijk vervelen? En waar zou dat uit eindelijk op uit draaien?
Is dit niet eerder iets van, haar (schrijfster van de artikel) eigen verantwoordelijkheid bestempelen met gezond bezig zijn? Terwijl ze zich ergens enorm schuldig voelt om het feit dat ze zich haar hele leven al verveeld heeft? En het goed wil praten voor haar zelf en de buitenwereld?
Geen oordeel, als enkel haar eigen waarheid niet onder ogen willen komen, terwijl het wel degelijk gevoeld wordt van binnen.
Het is enkel wel zo, als iemand niet voor zijn of haar eigen waarheid durft uit te komen, je daar anderen ook in mee trekt. Mensen staan nu èènmaal graag open tegenwoordig om alles tot zich te nemen om zich maar ergens aan vast te kunnen houden. Volledig hun eigen kern kwijt. En een groot percentage zal na het lezen van zo’n stuk gaan leven naar dat vervelen gezond is, ze leven dan een waarheid na die niet eens een waarheid is voor diegene die het geschreven heeft.
Allemaal onbewust wel te verstaan, maar waar is de bewustheid van de mens gebleven?
Wat ik voel na het lezen van dat stuk, is dat ze zich wel degelijk ergens bewust van is, maar ze draait om de kern heen en kan het niet plaatsen.
Zelf weet ik dat als ik mij verveel, ik een enorm lastig gevoel krijg, en kan dat gevoel nou niet echt als gezond zijn ervaren. Het is gewoon zo, dat wij mensen in deze tijd teveel te doen hebben, of een ruime keus hebben, en dat er soms tijden zijn dat je het liefst alles tegelijk doet en geen keuze kan maken, wat uit eindelijk op verveling neer komt. En aan de eind van de dag heb je niks gedaan van dat alles wat je wou doen.
Ik vind het woord ‘’vervelen’’ dus niet het juiste woord. Simpel weg zo af en toe even uit de cirkel stappen van de drukke maatschappij waarin je mee getrokken wordt, en het zelf ook laat gebeuren.
Als ik om mij heen kijk, zijn mensen enkel nog maar druk, druk en druk. Iedereen trekt elkaar voort in een energie waarin het leven de mens leeft, in plaats van dat de mens het leven leeft.
Je hebt je baan, het internet waar velen aan verslaafd zijn, je sociale leven, je huishouden die perfect op orde moet zijn, afspraken, sport en spel, en ga zo maar door. De tijd vliegt, en men vraagt zich af, ‘’Waar is de tijd gebleven?’’
Verslonden door het denken die denkt constant bezig te moeten zijn met van alles en nog wat, en geen èèn bezigheid wordt nog bewust gedaan. Het denken die je al lang weer bij de volgende bezigheid zet terwijl je nog met een ander bezig bent. Dus de tijd gaat dan voorbij zonder dat men zich daar bewust van is.
Alles heeft met bewust bezig zijn te maken. Een ieder kan de tijd rekken, en de dag langer maken, door enkel volledig bewust bezig te zijn met waar je op dat moment mee bezig bent, zonder aan het volgende te denken.
De agenda, een heel belangrijk gegeven voor de mens. Alles moet gepland zijn, en waar is de spontane vrijheid gebleven? Mensen willen vrij zijn, maar zijn zich er totaal niet meer van bewust dat ze zich zelf vast zetten, en niet de maatschappij. Een ieder is bij machte zelf die keuze te maken.
Natuurlijk moet er gewerkt worden om brood op de plank te krijgen, daar kom je absoluut niet van onderuit. Maar er bewust mee bezig zijn, zal al een enorme rust creeeren in jezelf. Elke stap die je zet, bewust nemen. Elke handeling die je maakt, bewust nemen. Ben je aan het koken? Dan wees enkel bewust dat je aan het koken bent, en niet dan al bezig zijn in je hoofd met wat je straks gaat doen. Nee, in het NU leven, heel bewust. Niks hoeft gepland te worden, geef jezelf die vrijheid en ruimte.
Ik heb een hekel aan afspraken, want het geeft mij een gevoel van een verplichting hebben, het ontneemt mij de ruimte van spontaniteit, het geeft mijn denken de ruimte om al dagen voor de afspraak er aan te denken dat ik geen zin heb en mij vervelend ga voelen, etc.
Hoe vaak ik wel niets begrijpende blikken heb gehad van mensen die het echt van geen kant konden begrijpen dat ik zonder agenda leef, zonder horloge, de datum vaak niet weet, of dag, geen afspraken maak voor visites, en dat ik volledig mijn eigen weg ging, en nog ga. Al snel krijg je een stempel opgedrukt van ‘’niet sociaal’’ of ‘’buiten aards’’ of ‘’mystiek’’ of alles wat maar niet menselijk zou zijn.
Niet altijd makkelijk, maar hoe ouder ik word, hoe minder het mij gaat boeien. Ik wens niet te leven naar de maatstaven van de maatschappij, ik wens te leven waar ik mij, vanuit mijn kern, prettig bij voel.
Op dit moment woon achtig in het buitenland, waar velen nederlanders komen voor vakantie, ervaar ik de drukte die ze met zich mee nemen meer en meer. Ze nemen de maatschappij met zich mee, zonder dat ze zich daar bewust van zijn, en na een paar dagen zie je ze in zakken. Er gebeurd iets met ze waar ze zelf geen vat op kunnen krijgen. En ook niet op krijgen zolang ze in de visuele cirkel blijven zitten van het maatschappelijke bestaan.
Tegenwoordig krijg je al een burn out gratis bij een pak wasmiddel kado. En men geeft de schuld aan het drukke bestaan die ze denken te moeten hebben, terwijl ze er allemaal zelf schuld aan zijn. Ik heb het ook oh zo druk, moet dit, moet dat, en die zo, en die zus, maar weet je? Je moet helemaal niks, allemaal eigen keuzes die je zelf maakt, gewoon een kwestie van nee durfen zeggen.
Grotendeels teveel gericht op de buiten wereld, en je eigen innerlijke wereld compleet vergeten.
Dus niet het vervelen is gezond, maar het bewust bezig zijn met elke handeling waar je op dat moment mee bezig bent. Bewust bezig zijn, geeft je de ruimte om meer in jezelf te zakken, je zelf te voelen en te ervaren, meer en meer te luisteren en te handelen naar je intuitie. Er zullen dingen in je op komen waar je versteld van gaat staan. Je gaat je leven zelf leven, puur vanuit jou innerlijke wereld. Tijd zal niet meer bestaan, de datum wordt onbelangrijk, en je krijgt een totaal ander beeld op het leven zelf en kan meer genieten van alles wat er op je pad tegen komt in spontaniteit.
Je zal een ruimte gaan ervaren waarvan je niet wist dat die bestond, een ruimte die jij zelf volledig in mag vullen, zonder dat je iets moet. Alles mag!
Echt, er gaat een nieuwe wereld voor je open.
Abonneren op:
Posts (Atom)