Een mens heeft een enorm groot hersen capaciteit gekregen, waarvan het maar een heel klein percentage gebruikt.
Een onderwerp wat mij al een tijdje boeit, en vooral de laatste tijd meer en meer.
Ik vroeg me af, waarom zoveel gekregen en er zo weinig van gebruiken?
Daar ik die vraag niet aan mezelf wil stellen om er eens met mijn denken in te duiken, daar ik het antwoord niet zal vinden in mijn denken, laat ik het keer op keer gewoon door me heen gaan en voel wat er naar boven komt en welke gedachten er binnen komen of welke beelden.
Zo lag ik gisteren op bed dat weer door me heen te laten gaan, en deze gedachtes kwamen binnen rollen.
De mens, geschapen naar het evenbeeld van God, is dus net als God in staat alles te scheppen wat men wil scheppen.
Ik hoor alweer mensen denken, ja ja, daar gaan we weer en wie heeft dat bewezen?
Persoonlijk heb ik er geen bewijs voor nodig, het is iets wat men kan voelen als men het denken uit schakelt en op intuitie gaat leven. Maar goed, een ieder heeft het recht dat er over te denken wat ie wil, mij boeit dat niet zo alswel mijn eigen ondervindingen van mijn gedachtes en beelden die ik door krijg als ik een bepaalde vraag door mij heen laat gaan. En dat vind ik interessant. Het gaat mij dan ook niet om een waarheid, als wel een schepping.
God heeft dus de mens een behoorlijk groot intelligentie vermogen mee gegeven om daadwerkelijk die schepping op gang te kunnen brengen. Alleen is de mens die intelligentie anders gaan gebruiken dan waar we het voor gekregen hebben. Macht is uit eindelijk de overhand gaan nemen.
Zoals ik al eerder schreef, zet het denken een mens vast, daar een mens in bepaalde patronen denkt zoals het aangeleerd is door bv de maatschappij. Al eeuwen lang.
Elk patroon is een afzetting, een hokje, en scheid de mens af van de ruimte.
Misschien niet wetenschappelijk bewezen (om bij voorhand maar vast te vermelden), maar iets waar ik mij heel goed bij kan vinden, is dat de hersenen van een mens in verbinding staat met de kosmos. En als je dat al door je heen laat gaan, wat een ruimtelijk effect dat al geeft.
Een misschien heel vreemde gedachte kwam toen bij mij op, maar ben er trouwens nog niet zeker van of ik het voor mezelf wel zo vreemd vind, eerder boeiend en vernieuwend. Ik dacht, ‘’wij mensen leven in het hoofd van God’’. Wij leven in zijn scheppings wereld. En dacht, ‘’waarom ook eigenlijk niet?’’
Als wij mensen zelf in ons hoofd een hele film in elkaar kunnen zetten, en daarin mensen kunnen laten leven en laten doen wat wij willen, waarom zou het dan niet mogelijk zijn dat wij in het hoofd van God leven en de kosmos zijn hersenen zijn?
En zo al liggend op bed, wachtend op de zandman die weer eens te laat was, stelde ik mij dat beeld voor, dat ik de aarde in mijn hoofd heb zitten, mijn wereld schepte zoals ik die graag zie.
Ik kan wel vertellen dat dat zo’n verassende effect op mij gaf, en dat ik ergens een zo’n duidelijk beeld kreeg van hoe een mens nu werkelijk zijn eigen realiteit kan scheppen. Het gaf me een zo’n enorm groots gevoel, wat ik nu nog absoluut niet onder woorden kan brengen.
Tja, en dan snap ik ergens waarom de mens een zo’n groot hersen capaciteit heeft gekregen, en zelfs dat er hele culturen zo zijn verdwenen. Maar dat voor een ieder om zelf uit te puzzelen.
Geen waarheid, maar misschien wel mijn schepping!
‘’wij mensen leven in het hoofd van God’’.
BeantwoordenVerwijderen"Wij leven in zijn scheppings wereld. En dacht, ‘’waarom ook eigenlijk niet?’’
Als wij mensen zelf in ons hoofd een hele film in elkaar kunnen zetten, en daarin mensen kunnen laten leven en laten doen wat wij willen, waarom zou het dan niet mogelijk zijn dat wij in het hoofd van God leven en de kosmos zijn hersenen zijn?"
Vreemd!?? Nee, helemaal niet!!!
Mens wat een prachtige gedachte. Ben er zelf ook van overtuigt dat alles mogenlijk is als je enkel en alleen vanuit je gevoel gaat leven.
En het is waar, al op jonge leeftijd wordt ons geleerd om onze intuitie, ons gevoel uit te schakelen en ons verstand te gebruiken. alles moet leerzaam zijn, want we moeten presteren en het helemaal gaan maken in de maatschappij. en zoveel mensen komen in botsing met gevoel en verstand en drukken het eerste weg om met het tweede verder te leven in alle onrust en onvrede.
Zelf ben ik niet in botsing. ik leef zoveel mogenlijk vanuit m'n gevoel hoewel zeker ook beperkt. Daar laat ik het voor nu even bij, maar kom hier later zeker nog op terug